Mai multe piese de la Holak
Mai multe piese de la Lordofon
Descriere
Compozitor: Mateusz Holak
Liric: Mateusz Holak
Liric: Maciej Poreda
Versuri și traducere
Original
Nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje.
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Ile musi minąć wiosen, gdy zaakceptuję w sobie, zamiast przekładać na potem każdy jeden wspólny wniosek?
Od tego mam dziury w głowie jak na ścieżce rowerowej.
Hulajnogi zostawione, całe życie chodzi bokiem, a mogłem smucić się częściej.
Przełożyłem to na potem, jak mandaty w Izraelu zostaną niezapłacone. Nie mam zajawki na porażkę.
Porażka ma zajawkę na mnie.
Inaczej chyba nie potrafię.
Chyba zostanę emo sapiens.
Nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje.
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Znowu zimny wiatr podwiewa mi mój kadziomórz, jak powietrze pachnie jak lodówka w obcym domu.
Łatwo uwierzyć, że ten cały legendarny smutek powstał w wyniku ewolucji jakichś wodnych stworów.
Kiedyś myślałem, że się mogę zmienić, że jak debil mogę chodzić uśmiechnięty wciąż.
Już teraz wiem, że cały sens tego, że jestem to czuć więcej, a nie lepiej, bo bez tego nie mógłbym być sobą.
Znowu jakbym był pod wodą.
Bez tego nie mógłbym być sobą.
Dlaczego w takim razie nie chcemy się smucić, tylko jeździć na wakacje?
Gotowy na porażkę chyba jestem emo sapiens. Nie wychylałem w szkole, jak wiedziałem, że potrafię.
Wolałem czytać biografie i zakładać, że przepadnę.
Traducere în română
Nu vrem să fim triști, vrem doar să mergem în vacanță.
Cred că sunt gata să eșuez, sunt un emo sapiens. Nu am băut la școală așa cum știam că pot.
Am preferat să citesc biografii și să presupun că voi eșua.
Câte primăveri trebuie să treacă înainte să o accept în mine, în loc să amân fiecare concluzie comună?
Asta îmi dă găuri în cap ca cele de pe o pistă de biciclete.
Am părăsit trotinetele, am mers în lateral toată viața și aș putea să fiu trist mai des.
L-am amânat până când amenzile din Israel rămân neplătite. Nu am niciun indiciu de eșec.
Eșecul mă face cu taxă.
Nu cred că pot face altfel.
Cred că voi deveni un emo sapiens.
Nu vrem să fim triști, vrem doar să mergem în vacanță.
Cred că sunt gata să eșuez, sunt un emo sapiens. Nu am băut la școală așa cum știam că pot.
Am preferat să citesc biografii și să presupun că voi eșua.
Vântul rece îmi sufla din nou prin camera de tămâie, în timp ce aerul miroase a frigider într-o casă ciudată.
E ușor de crezut că toată această tristețe legendară a fost rezultatul evoluției unor creaturi acvatice.
Obișnuiam să mă gândesc că mă pot schimba, că, ca un idiot, încă mai puteam să mă plimb zâmbind.
Știu deja că scopul existenței este să mă simt mai mult, nu mai bine, pentru că fără ea nu aș putea fi eu însumi.
Parcă eram din nou sub apă.
Nu aș putea fi eu însumi fără ea.
Atunci de ce nu vrem să fim triști, ci să plecăm în vacanță?
Cred că sunt gata să eșuez, sunt un emo sapiens. Nu am băut la școală așa cum știam că pot.
Am preferat să citesc biografii și să presupun că voi eșua.