Mai multe piese de la NATA
Mai multe piese de la Tailor Cut
Descriere
Lansat pe: 2026-01-29
Versuri și traducere
Original
Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.
Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez.
Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.
Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.
Za rękę trzymałaś mnie mocno, by nie dopadła mnie samotność.
To miało tylko dać mi komfort, ale ja czułam non stop, że sama nie stawiczuła demonom.
Teraz gram, co chcę, a ludzie w końcu chłoną. Mamo, patrz! Tak, to ja.
Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.
Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.
Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.
W zbroi za ciasno, jasno, za oknem miasto stało.
Na policzkach strugi soli, rany, których czas nie koi, nie koi. Nie chciałam być problemem, bo miałam ich zbyt wiele.
Ślady w umyśle i ciele, rady niby całkiem szczere, całkiem szczere, ale zabierały przestrzeń.
Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.
Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.
Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.
Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.
Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.
Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.
Jak sensei nauczyć sosenkę całować?
Że dla mnie jest wszystko potrzebne.
Dla siebie, jak sensei nauczyć sosenkę całować?
Że dla mnie jest wszystko potrzebne.
Traducere în română
Noaptea, când luminile de la ferestrele tale se sting, nu pot dormi.
Din ochi îmi curge din nou ploaie de lacrimi, ploaie de lacrimi.
Chiar dacă văd mai puțin, tot simt mai mult.
Astăzi, ca ecolocația, urmăresc sunetul, sunetul.
M-ai ținut strâns de mână ca să nu fiu singur.
Trebuia doar să mă mângâie, dar simțeam constant că ea nu se confruntase cu demonii.
Acum joc ce vreau și oamenii în sfârșit ascultă. Mamă, uite! Da, eu sunt.
Noaptea, când luminile de la ferestrele tale se sting, nu pot dormi.
Din ochi îmi curge din nou ploaie de lacrimi, ploaie de lacrimi. Chiar dacă văd mai puțin, tot simt mai mult.
Astăzi, ca ecolocația, urmăresc sunetul, sunetul.
Armura era prea strânsă, era strălucitoare, orașul stătea în afara ferestrei.
Şuvoaie de sare pe obraji, răni pe care timpul nu le calmează, nu le calmează. Nu am vrut să fiu o problemă pentru că aveam prea multe dintre ele.
Urme în minte și în trup, sfaturi care păreau destul de sincere, destul de sincere, dar au ocupat spațiu.
Noaptea, când luminile de la ferestrele tale se sting, nu pot dormi.
Din ochi îmi curge din nou ploaie de lacrimi, ploaie de lacrimi. Chiar dacă văd mai puțin, tot simt mai mult.
Astăzi, ca ecolocația, urmăresc sunetul, sunetul.
Noaptea, când luminile de la ferestrele tale se sting, nu pot dormi.
Din ochi îmi curge din nou ploaie de lacrimi, ploaie de lacrimi. Chiar dacă văd mai puțin, tot simt mai mult.
Astăzi, ca ecolocația, urmăresc sunetul, sunetul.
Cum să înveți un pin să sărute un sensei?
Că totul este necesar pentru mine.
Pentru tine, cum să înveți un pin să sărute un sensei?
Că totul este necesar pentru mine.