Mai multe piese de la Marek Dyjak
Mai multe piese de la Kasia Moś
Descriere
Lansat pe: 2025-06-13
Versuri și traducere
Original
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
Nie mów, że naszej drogi nadszedł błogi kres.
Wstanie dzień.
Teraz śpij. Niech spadnie zimny deszcz.
Gdzieś w kałuży ulic, z gębą poszarpaną, zostawiłem wszystko w bramie odrapanej.
W szkle rozbitych marzeń, wstydu oraz winy, majaczą wspomnienia, wiszą czarne liny. Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży.
Każdemu wiadomo, kto na co zasłużył.
Zostawiłem wszystko. Siałem litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę.
Lecz nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
. . .
Gdzieś w kałuży ulic, z sercem poszarpanym, szukam cię i patrzę w niezagojone rany.
W odrapanej bramie, pośród świateł i półcieni, majaczą wspomnienia i krew się czerwieni.
Zostawiłam wszystko, niczego nie oddałam.
W szkle rozbitych marzeń stałam, kim się stałam. Wykrzycz moje imię!
Czy szukać ciebie dalej? Bo szukam cię codziennie, lecz nie wiem, czy chcę znaleźć.
Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży, patrzę w oczy diabłu i wszystkich wokół, którzy zostawili tutaj tylko litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę. Lecz. . .
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Nie mogę być!
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, nie mów mi.
Nie mów mi.
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
-Nie mów, że -Nie mów, że -naszej drogi nadszedł błogi kres. -Błogi kres.
-Wstanie dzień. -Wstanie dzień.
Niech spadnie zimny deszcz.
Traducere în română
Nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi.
Nu spune nimic.
Eu o știu și tu la fel.
Nu spuneți că călătoria noastră a ajuns la un sfârșit fericit.
Ziua se va rupe.
Acum dormi. Lasă ploaia rece.
Undeva într-o baltă de străzi, cu faţa sfâşiată, am lăsat totul într-o poartă ponosită.
În paharul viselor sparte, rușine și vinovăție, amintirile se profilează și funii negre atârnă. Cu inima sfâșiată, într-o băltoacă undeva pe străzi.
Toată lumea știe cine merită ce.
Am lăsat totul. Am semănat milă și conflagrație.
Și acum stau aici, dar nu mai pot să râd.
Dar nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi.
Nu spune nimic.
Eu o știu și tu la fel.
. . .
Undeva în balta străzilor, cu inima sfâșiată, te caut și mă uit la răni nevindecate.
În poarta ponosită, printre lumini și umbre, se profilează amintirile și sângele curge roșu.
Am lăsat totul, nu am dat nimic înapoi.
În paharul viselor sparte, am stat așa cum am devenit. Țipă-mi numele!
Ar trebui să te caut în continuare? Pentru că te caut în fiecare zi, dar nu știu dacă vreau să te găsesc.
Cu inima sfâșiată, undeva într-o băltoacă pe străzi, mă uit în ochii diavolului și a tuturor celor din jurul meu care au lăsat aici doar milă și conflagrație.
Și acum stau aici, dar nu mai pot să râd. Dar. . .
Nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi.
Nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi. -Nu pot fi!
Nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi. -Că nu pot fi poet astăzi.
Nu-mi spune, nu-mi spune.
Nu-mi spune.
Nu-mi spune că nu pot fi poet astăzi.
Nu spune nimic.
Eu o știu și tu la fel.
-Nu spune asta -Nu spune asta -calea noastră a ajuns la un sfârșit fericit. - Un final fericit.
- Ziua se va deschide. - Ziua se va deschide.
Lasă ploaia rece.