Mai multe piese de la stas kropka
Mai multe piese de la connorr
Descriere
Compozitor: Olaf Sośnicki
Compozitor: Stanisław Paciocha
Liric: Stanisław Paciocha
Versuri și traducere
Original
Ile razy już jechałem tędy? W szybę rzucam wzrok z obojętnienia.
Patrzę ze spokojem w moje błędy. Nie chciałbym żyć życiem, gdzie ich nie ma.
Raczej staram się być za nie wdzięczny. Każdy gorszy krok na lepsze zmienia mnie samego.
Pokazuje temat, daje zrozumienie, więc doceniam wszystkie razy, gdy jechałem tędy.
Ile razy już jechałem tędy? Obserwuję zimną Wisłę z okna. Obserwuję zimno, obojętne.
Wczoraj tak pragnąłem się jej oddać i bezwiednie płynąć, gdzie płynie się.
Tak pragnąłem, żeby nurt mnie porwał.
Zimny kubek z wystygniętą kawą, zbiory zaniedbanych starych listów, ogród zarośnięty długą trawą, żółty papier, kiedyś biało-czysty.
Wzory czasu w starym, kruchym drewnie. Długie, nieaktualne zapiski. Myśli nieprzydatne, niepotrzebne.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Składam broń pod twoje zimne oczy. Nie chcę wbijać szpilek w twoją skórę.
Nie chcę wypominać chwili gorszych. Nie ma trunku, który bardziej truje.
Tak, pamiętam moje wszystkie błędy. Tak bym chciał ich wtedy nie popełnić.
Tak samo pamiętam twoje przecież. Nie, nie chowam żalu. Jestem wdzięczny.
Nie chcę jeszcze nigdzie cię oddawać. Jeszcze tylko chwila, jeszcze moment.
Daj mi tylko jeszcze jeden oddech. Wiem, że i tak muszę wrócić potem. Wiem, że nie zostanę tu na dłużej.
Wiem, że w różne strony mamy ścieżki.
Dobrze wiem, że wszystko ma swój koniec, a każdy słaby krok był nam potrzebny.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Traducere în română
De câte ori am condus așa? Mă uit la fereastră cu indiferență.
Mă uit la greșelile mele calm. Nu aș vrea să trăiesc o viață în care ei nu sunt acolo.
Mai degrabă, încerc să le fiu recunoscător. Fiecare pas mai rău mă schimbă în bine.
Arată subiectul, dă înțelegere, așa că apreciez toate momentele în care am condus pe acest drum.
De câte ori am condus așa? Privesc râul Vistula rece de la fereastră. Privesc rece, indiferent.
Ieri am vrut să mă dăruiesc ei atât de mult și inconștient curg acolo unde curg.
Îmi doream atât de mult să mă las purtat de curent.
O cană rece cu cafea rece, colecții de scrisori vechi neglijate, o grădină plină de iarbă lungă, hârtie galbenă care era odinioară albă și curată.
Modele de timp în lemn vechi, fragil. Note lungi, învechite. Gânduri care sunt inutile, inutile.
Vidul pe care l-am lăsat aici.
Vidul pe care l-am lăsat aici.
Îmi las armele sub ochii tăi reci. Nu vreau să-ți înfig ace în piele.
Nu vreau să-mi amintesc cele mai rele momente. Nu există băutură mai otrăvitoare.
Da, îmi amintesc toate greșelile mele. Mi-aș fi dorit să nu le fi făcut atunci.
Mi-l amintesc pe al tău la fel. Nu, nu am niciun regret. Sunt recunoscător.
Încă nu vreau să-ți dau nicăieri. Doar o clipă, doar o clipă.
Mai dă-mi o suflare. Știu că oricum trebuie să mă întorc mai târziu. Știu că nu voi rămâne mult aici.
Știu că avem căi în direcții diferite.
Știu bine că totul are un sfârșit și aveam nevoie de fiecare pas slab.
Vidul pe care l-am lăsat aici.