Mai multe piese de la irys
Mai multe piese de la Marcin Przybyłowicz
Descriere
Compozitor: Marcin Przybyłowicz
Autor: Martyna Juszczyk
Versuri și traducere
Original
Trzymam cię za rękę jakiś czas.
Jak potulne dziecko idę tak jak mi gra. Tyle lat. Jeden takt.
I wszędzie widzę twoją twarz. Chyba wycięli cię ze szkła.
Przybijasz mnie do dna, ale wciąż nie ma ran.
Ile mam tak tu stać? Ile mam?
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Nie proszę o nic więcej.
Tylko daj mi wyjść.
Coraz gorzej, coraz głębiej.
Zaciśnięte kły.
I znowu wrastasz mi się w cień.
Zamieniasz zieleń w brudną czerń. Nie ma już żadnych róż.
Próbuję wyrwać cię naraz i znów odrasta zwykły chwast. Pozwól mi wyjść. Ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi. Tylko daj mi. Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi.
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Gnić.
Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Traducere în română
Te țin de mână o vreme.
Ca un copil docil, merg cum vreau. Atâția ani. Un bar.
Și văd fața ta peste tot. Cred că te-au tăiat din sticlă.
Mă dobori, dar încă nu există răni.
Cât timp trebuie să stau aici? Cati am?
Miroși a lavandă ofilit. Pierzi timpul.
Spune-mi să-l ud din nou. Aștepți să mă usuc. Îmi smulgi frunzele.
Deranjezi aerul. Miroși a lavandă ofilit.
Ne irosești. Mă faci să cânt din nou. Îl apuci de gât.
Îmi blochezi lumina. Încep încetul cu încetul să te putrezesc.
Nu cer nimic mai mult.
Lasă-mă să plec.
Devine din ce în ce mai rău, din ce în ce mai adânc.
Colții s-au încleștat.
Și crești din nou în umbra mea.
Te transformi verde în negru murdar. Nu mai sunt trandafiri.
Încerc să te scot dintr-o dată și doar crește din nou într-o buruiană obișnuită. Lasă-mă să plec. Voi închide ușa.
Doar dă-mi-o. Doar dă-mi-o. Lasă-mă să plec și închid ușa.
Doar lasă-mă, doar lasă-mă să ies.
Lasă-mă să plec și închid ușa. Doar lasă-mă, doar lasă-mă să ies.
Lasă-mă să plec și închid ușa. Doar lasă-mă, doar lasă-mă să ies.
Lasă-mă să plec și închid ușa. Doar dă-mi-o, doar dă-mi-o.
Miroși a lavandă ofilit. Pierzi timpul.
Spune-mi să-l ud din nou. Aștepți să mă usuc. Îmi smulgi frunzele.
Deranjezi aerul. Miroși a lavandă ofilit.
Ne irosești. Mă faci să cânt din nou. Îl apuci de gât.
Îmi blochezi lumina. Încep încetul cu încetul să te putrezesc.
Putrezi.
Miroși a lavandă ofilit.