Mai multe piese de la Magda Umer
Descriere
Producator: 0
Compozitor: Anna Patynek
Compozitor: Grzegorz Jędrzejowski
Compozitor: Jacek Kleyff
Compozitor: Jacek Osior
Compozitor: Jerzy Słomiński
Compozitor: Olga Stopińska
Versoare: Anna Patynek
Liric: Jacek Kleyff
Liric: Jacek Osior
Liric: Jerzy Słomiński
Autor: Olga Stopińska
Versuri și traducere
Original
Teraz na scenę wyjdzie niezwykła, niezwykła zupełnie grupa ludzi.
Ja, ja naprawdę od lat marzę, żeby rzucić te czarne suknie, rozszarpać perły, włożyć jakieś spodnie z piżamy i katany, włosy w dredy sobie uczesać i śpiewać hymny o umiłowaniu natury i wolności.
No i widzicie, jak śmiesznie wygląda taka sukienka przy wolnych ludziach.
Chociaż sobie buty zdejmę.
Ja ciągle nie wierzę, że ja z nimi śpiewam.
Oni są wolni i nigdzie się nie spieszą.
Mówiłam.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu, życiu, życiu, życiu, życiu, życiu.
Nie muszę tu być, lecz cieszę się.
Gdy czasem jestem. Gdy czasem jeeestem.
Chociaż nie muszę stąd iść póki co, lecz cieszę się, gdy czasem jestem. Gdzie? Gdzie? Wcale.
Gdzie? Gdzie?
Ja chcę nie musieć nic, bo tylko wtedy coś potrafię.
Coś potrafię.
Kiedy nie muszę nic, potrafię musieć żyć na jawie.
Żyć na jaaawie i uczyć się kochać tę płachtę nieba. Co zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu.
A w przymusie żyć to być skazanym na marzenia.
Na marzenia.
Gdy zmuszać chcę kogoś do czegoś, to chyba właśnie chcę przed własnym lękiem uciec.
Ale gdzie tu zbiegać gdzie na tym świecie i w tym ciele? No gdzie tu zbiegać gdzie?
No gdzie?
Na tym świecie i w tym ciele.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję. W życiu.
Gdy muszę kpić to chyba znak, że na to, z czego kpię sił już nie mam. Sił już mi brak. Ja chyba muszę nie musieć nic.
Nic, kiedy wiem, co naprawdę muszę.
Co naprawdę muszę. Muszę.
A czego nie?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Wolni ludzie.
Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję.
Traducere în română
Acum va apărea pe scenă un grup extraordinar, complet extraordinar de oameni.
Eu, chiar visez de ani de zile să arunc rochiile alea negre, să-mi rup perle, să-mi pun niște pantaloni de pijama și o katana, să-mi pieptăn părul în dreadlocks și să cânt imnuri despre dragostea pentru natură și libertate.
Și vezi cât de amuzantă arată o astfel de rochie în fața oamenilor liberi.
Măcar îmi voi scoate pantofii.
Încă nu-mi vine să cred că cânt cu ei.
Sunt lenți și nu se grăbesc.
Ţi-am spus.
Întinderea foii de cer oferă întotdeauna ceea ce este necesar.
Cunoașterea însăși strălucește prin această pânză până la coloana vertebrală.
Când aleg din el fără ezitare, de obicei lovesc ceea ce simt.
Dacă premeditez mai puțin, dacă calculez mai puțin.
În viață, viață, viață, viață, viață, viață.
Nu trebuie să fiu aici, dar sunt fericit.
Când sunt uneori. Când mănânc uneori.
Deși nu trebuie să plec de aici deocamdată, mă bucur când sunt uneori aici. Unde? Unde? Deloc.
Unde? Unde?
Nu vreau să fiu nevoit să fac nimic, pentru că numai așa pot face ceva.
pot face ceva.
Când nu trebuie să fac nimic, pot fi nevoită să trăiesc treaz.
Trăiește în jaaawa și învață să iubești această foaie de cer. Care îți oferă întotdeauna ceea ce ai nevoie.
Cunoașterea însăși strălucește prin această pânză până la coloana vertebrală.
Când aleg din el fără ezitare, de obicei lovesc ceea ce simt.
Dacă premeditez mai puțin, dacă calculez mai puțin.
In viata.
Și a trăi sub constrângere înseamnă a fi condamnat la vise.
Pentru vise.
Când vreau să forțez pe cineva să facă ceva, cred că vreau să scap de propria mea frică.
Dar unde să fug, undeva în această lume și în acest trup? Deci unde să fugă?
Ei bine, unde?
În această lume și în acest trup.
Întinderea foii de cer oferă întotdeauna ceea ce este necesar.
Cunoașterea însăși strălucește prin această pânză până la coloana vertebrală.
Când aleg din el fără ezitare, de obicei lovesc ceea ce simt.
Dacă premeditez mai puțin, dacă calculez mai puțin. In viata.
Când trebuie să-mi bat joc de asta, este probabil un semn că nu mai am puterea să fac ceea ce batjocoresc. Nu mai am putere. Cred că nu trebuie să fac nimic.
Nimic atunci când știu de ce am nevoie cu adevărat.
Ce am nevoie cu adevărat. Trebuie să.
Și ce nu?
Jacek Kleyff, Słoma și Ania
Radymek.
Oameni liberi.
Mulțumesc foarte, foarte, foarte mult.